Historia metody EEG Biofeedback zaczęła się w 1958 roku. Pierwsze eksperymenty, które miały wpływ na rozwój EEG miały miejsce w latach trzydziestych XX wieku i były to badania rytmu alfa (8-12 Hz) i beta dokonane przez Hansa Bergera. Twierdził on, że EEG to materialny dowód obecności czynności psychicznych człowieka. W 1931 roku wykazał redukcję ilości fal alfa u chorych z zespołem wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego w następstwie urazu głowy. Wykazał zmieniony zapis EEG u pacjentów z chorobą Alzheimera i stwardnieniem rozsianym. Podkreślał brak charakterystycznych zmian EEG u chorych na schizofrenię, melancholię, zespół maniakalno - depresyjny i upośledzonych umysłowo.

Japoński imigrant dr Joe Kamiya w 1958 roku zaczął pracować na Uniwersytecie w San Francisco z EEG i systemowym sprzężeniem zwrotnym. Uważał, że człowiek może sam kontrolować fale alfa, co było dawniej uważane za niemożliwe.

Po tym wydarzeniu w latach 60- tych XX wieku zaczęto badać zależności aktywności fal EEG, fal alfa z emocjonalnym stanem i stanem świadomości. Celem badań miał być stan całkowitego relaksu. W latach 80-tych XX wieku powstał protokół Peniston & Kulkosky w związku z nowymi terapiami dla stanów uzależnień w tym alkoholu i narkotyków.

Rozwój EEG Biofeedback ma związek z pracami B. Stermana w amerykańskim ośrodku lotów kosmicznych NASA. Pod koniec lat 60-tych prof Sterman stwierdził w czasie badań nad kotami, że aktywność rytmu fal ok. 14 Hz jest obecna zarówno podczas snu, jak i czuwania. Tę aktywność zaczął trenować u kotów. Trening EEG aktywności, został podzielony na dwie fazy. W fazie pierwszej, głodny kot miał nacisnąć specjalną dźwignię, aby zdobyć jedzenie zasłonięte szybką . Koty szybko opanowały tę sztukę. Następnie utrudniono im zadanie, aby dostać się do mięsa, koty musiały rozpoznać zestaw błysków i dźwięków i dopiero naciśnięcie dźwigni, która odsłaniała szybkę, uzyskiwały dostęp do pożywienia. Koty szybko zrozumiały o co chodzi i głodne wpatrywały się w pożywienie za szybką z maksymalnie zogniskowaną uwagą. Sterman stwierdził w tym stanie przeważającą aktywność w paśmie ok. 14 Hz. Prof Sterman nazwał ten rytm, rytmem sensomotorycznym SMR, ponieważ znalazł go w korze odpowiedzialnej za czucie i ruch. Koty kiedy były głodne same wytwarzały ten rytm.

Kierownictwo NASA w tym samym czasie zaproponowało dr B. Stermanowi zbadanie paliwa rakietowego (hydrazyny) na Ośrodkowy Układ Nerwowy w związku z wystąpieniem u kandydatów na astronautów halucynacji. Sterman przeprowadził testy, do których użył nowo zakupionych kotów i kotów po przeprowadzonych treningach SMR (pasmo wzmocnione). W wyniku testów nowo zakupione koty padły,dostawały napadów drgawkowych - epilepsji, a stare z ćwiczonym pasmem SMR przeżyły, gdyż były odporne na napady drgawkowe. Liczne dalsze eksperymenty potwierdziły skuteczność treningu SMR w leczeniu padaczki. W 1972 r prof Sterman opublikował nową metodę leczenia epilepsji a protokół treningowy został nazwany protokołem Stermana. Prof Sterman w swojej pracy wykazał, że metoda EEG Biofeedback jest przydatna nie tylko w terapii dzieci z ADHD, ale również ludzi z zaburzeniami koncentracji uwagi bez nadpobudliwości psychoruchowej oraz zaburzeniami procesu uczenia się (ADD).